Άλλο πράγμα να δείξεις σε ένα άνθρωπο ότι κάνει λάθος και άλλο του να του προσφέρεις την αλήθεια. 

John Locke

Άγγλος φιλόσοφος, (1632-1704)

Δυστυχώς, σε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του συνόλου των υπερτασικών ατόμων, δεν έχει γίνει αντιληπτή η πραγματική φύση του κινδύνου που συνεπάγεται η αύξηση της ΑΠ. Η άγνοια αυτή οδηγεί σε απίστευτες παρανοήσεις.

Δεκάδες μύθοι, βαθειά ριζωμένοι και ευρύτατα διαδεδομένοι στο κοινό, εμποδίζουν την αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο πληθυσμού. Και είναι κρίμα γιατί η ρύθμιση της ΑΠ σε επιθυμητά επίπεδα έχει αποδειχθεί ότι είναι ένα από τα αποτελεσματικότερα μέτρα πρόληψης των παθήσεων του κυκλοφορικού συστήματος, που, όπως και στις περισσότερες άλλες χώρες έτσι και στην χώρα μας , έρχονται πρώτες σαν αιτία θανάτου.

Οι λανθασμένες αυτές αντιλήψεις που επικρατούν εδώ και χρόνια για την αρτηριακή πίεση, είναι ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια που συναντούν οι γιατροί στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν την υπέρταση. Και η πραγματική δυσκολία των γιατρών δεν έγκειται στην μετάδοση της ορθής γνώσης αλλά στην διόρθωση της λανθασμένης, το πώς δηλαδή θα κάνουν τους ασθενείς να καταλάβουν πού βρίσκεται η αλήθεια και που το ψέμα σε όλες αυτές τις βαθειά ριζωμένες δοξασίες που συνοδεύουν την υπέρταση.

Μύθος 1ος: Όσο αυξάνει η ηλικία τόσο αυξάνουν και τα φυσιολογικά όρια της πίεσης

Αλήθεια: Για όλους τους ενήλικες τα όρια της φυσιολογικής πίεσης είναι τα ίδια ανεξάρτητα από την ηλικία. Εκείνο που αυξάνει με την ηλικία είναι το ποσοστό των υπερτασικών ατόμων.

Μύθος 2ος: Επικίνδυνη για την εμφάνιση ενός καρδιαγγειακού επεισοδίου είναι κυρίως η αύξηση της διαστολικής (μικρής) πίεσης και λιγότερο της συστολικής (μεγάλης)

Αλήθεια: Τόσο η συστολική όσο και η διαστολική αρτηριακή πίεση αυξάνουν σημαντικά τον κίνδυνο για καρδιαγγειακό νόσημα. Η άποψη ότι η διαστολική πίεση (γνωστή ως «πίεση της καρδιάς») είναι πιο σημαντική από τη συστολική είναι λανθασμένη. Από την μελέτη του Framingham αλλά και πολλές άλλες μελέτες έχει δειχθεί ότι η συστολική πίεση, ειδικά σε άτομα άνω των 50 ετών, είναι πολύ πιο επικίνδυνη από όσο η διαστολική.

Μύθος 3ος: O μεγαλύτερος κίνδυνος από την υπέρταση είναι να πάθει ο άρρωστος εγκεφαλική αιμορραγία από την απότομη αύξηση της πίεσης.

Αλήθεια: Ο κίνδυνος αυτός είναι στην πραγματικότητα πολύ μικρός.

Η υπέρταση αποτελεί παράγοντα που δρα μακροχρόνια βλάπτοντας το τοίχωμα των αγγείων. Έτσι αυξάνει την πιθανότητα να νοσήσει κάποιος η ακόμα και να πεθάνει από έμφραγμα του μυοκαρδίου ή αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο που προκαλείται όμως όχι από αιμορραγία αλλά από ισχαιμία (ελαττωμένη αιμάτωση) λόγω απόφραξης εγκεφαλικής αρτηρίας (δηλ. με μηχανισμό ανάλογο με αυτόν που προκαλείται το έμφραγμα).

Στην πραγματικότητα ο κίνδυνος να προκληθεί εγκεφαλικό επεισόδιο είναι πολύ μεγαλύτερος όταν ελαττώνεται απότομα η πίεση (π.χ. στην ορθοστατική υπόταση ή όταν ο ασθενής λαμβάνει ανεξέλεγκτα υπογλώσσια χάπια για να του πέσει η πίεση) παρά όταν αυξάνει απότομα η αρτηριακή πίεση.

Μύθος 4ος: Σε έναν υπερτασικό που καπνίζει η ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης αντιρροπεί την βλάβη που προκαλεί το κάπνισμα και έτσι τον προφυλάσσει από τα καρδιαγγειακά νοσήματα.

Αλήθεια: Το κάπνισμα προκαλεί μόνο παροδική αύξηση της ΑΠ και γενικά οι καπνιστές δεν έχουν υψηλότερες τιμές πίεσης από του μη καπνιστές. Όμως το κάπνισμα από μόνο του αποτελεί σημαντικό παράγοντα κίνδυνου για καρδιαγγειακά επεισόδια όπως ακριβώς και η αρτηριακή υπέρταση.

Από αυτό γίνεται φανερό ότι σε όσους συνεχίζουν να καπνίζουν η προστασία που παρέχει η ρύθμιση της ΑΠ είναι σαφώς περιορισμένη όσο αφορά τον καρδιαγγειακό κίνδυνο αφού ο καπνιστής που είναι και υπερτασικός έχει δύο παράγοντες κινδύνου (κάπνισμα και υπέρταση), ενώ ο υπερτασικός που δεν καπνίζει έχει έναν παράγοντα κινδύνου (υπέρταση).

Μύθος 5ος: Το σκόρδο κάνει καλό στην πίεση

Αλήθεια: Έχει βρεθεί ότι το σκόρδο προκαλεί μικρή ελάττωση της ΑΠ όταν χορηγείται σε σχετικά μεγάλες ποσότητες π.χ. 15-25 σκελίδες νωπού σκόρδου την ημέρα (και όποιος από τους διπλανούς αντέξει) ενώ σε μικρές ποσότητες (1-2 σκελίδες την ημέρα) δεν επιφέρουν κάποιο αξιοσημείωτο αποτέλεσμα. Επίσης τα σκευάσματα που κυκλοφορούν στο εμπόριο είναι εκχυλίσματα ή αποστάγματα σκόρδου που δεν έχουν σταθερή περιεκτικότητα στη δραστική ουσία του σκόρδου αλικίνη.

Έτσι είναι δύσκολη η τιτλοποίηση της δόσης και μελέτες που έγιναν κατάληξαν σε αντικρουόμενα αποτελέσματα. Πέραν όλων αυτών ακόμη και τα χάπια σκόρδου προκαλούν την χαρακτηριστική δυσάρεστη απόπνοια.

Μύθος 6ος: Τα πορτοκάλια και η πορτοκαλάδα αυξάνουν την πίεση

Αλήθεια: Ουδέν ψευδέστερον τούτου. Η πορτοκαλάδα όχι μόνον δεν αυξάνει την πίεση (αρκεί να είναι από πορτοκάλια και δη αργείτικα) αλλά λόγω του καλίου που περιέχεται στα πορτοκάλια μπορεί και να την μειώσει. Ανεφέρθη και σε προηγούμενο άρθρο μου στο πλαίσιο της υπέρτασης ότι το Κάλιο είναι ένα ιχνοστοιχείο που προκαλεί μείωση της πίεσης. Συνεπώς και τα πορτοκάλια που είναι πλούσια πηγή σε κάλιο ελαττώνουν της ΑΠ.

Πέραν δε αυτού τα πορτοκάλια, λόγω του καλίου που περιέχουν, είναι απαραίτητα στους υπερτασικούς που λαμβάνουν διουρητικά διότι αναπληρώνουν το κάλιο που αποβάλλεται λόγω της λήψεως των διουρητικών.

Μύθος 7ος: Η φαρμακευτική θεραπεία πρέπει να εφαρμόζεται αμέσως μετά την διαπίστωση της υπέρτασης για να προλαμβάνονται οι κίνδυνοι που συνεπάγεται η αύξηση της ΑΠ.

Αλήθεια: Η πρόκληση βλάβης από την υπέρταση, όπως ανεφέρθη και προηγούμενα, είναι μια μακροχρόνια διαδικασία και συνεπώς δεν φοβάται κανένας την πρόκληση άμεσης βλάβης από την αυξημένη τιμή της πίεση.

Πριν χορηγηθούν φάρμακα θα πρέπει να γίνει έλεγχος και των άλλων παραγόντων κινδύνου όπως σάκχαρο, χοληστερίνη κ.λπ. Όχι σπάνια, άτομα με οριακές τιμές συστολικής και διαστολικής πίεσης 140-150/90-95 mmHg που παρακολουθούνται χωρίς να τους έχει χορηγηθεί φαρμακευτική αγωγή, παρουσιάζουν υποχώρηση των τιμών της αρτηριακής πίεσης σε φυσιολογικά επίπεδα (<140/90 mmHg)

Για το λόγο αυτό, σε άτομα που παρουσιάζουν για πρώτη κυρίως φορά οριακή αύξηση της αρτηριακής πίεσης, δεν υπάρχει λόγος να σπεύδει κανείς να χορηγεί αντιυπερτασική θεραπεία πριν βεβαιωθεί ότι δεν πρόκειται για περιστασιακή αύξηση της πίεσης γιατί σε διαφορετική περίπτωση μπορεί ο ασθενής να φορτωθεί για όλη του την ζωή με φάρμακο που δεν το χρειάζεται.

Μύθος 8ος: Ο υπερτασικός είναι σε θέση να καταλαβαίνει πόσο ανεβαίνει η πίεσή του με βάση τα συμπτώματα που του προκαλεί.

Αλήθεια: Για μια ακόμη φορά θα τονίσω ότι η υπέρταση δεν προκαλεί συμπτώματα και με εξαίρεση τις πολύ σπάνιες περιπτώσεις υπερτασικής εγκεφαλοπάθειας (πολύ υψηλές τιμές αρτηριακής πίεσης που συνοδεύονται από απώλεια του προσανατολισμού και αδυναμία καλής επικοινωνίας), δεν έχει αποδειχθεί συσχέτιση του ύψους της αρτηριακής πίεσης με την εμφάνιση συμπτωμάτων, όπως είναι ο πονοκέφαλος ή η ζάλη.

Η λανθασμένη αντίληψη είναι ότι η αύξηση της ΑΠ γίνεται υποκειμενικά αισθητή και αυτό οδηγεί σε περιστασιακή λήψη φαρμάκων βασισμένη στα συμπτώματα, ενώ το σωστό είναι να εφαρμόζεται σταθερή θεραπεία όταν διαπιστώνονται αυξημένες τιμές πίεσης σε μετρήσεις ανεξάρτητες από την παρουσία συμπτωμάτων.

Η αλόγιστη χρήση αντυπερτασικών φαρμάκων κάθε φορά που συσχετίζουμε ένα σύμπτωμα π.χ. ζάλη, πονοκέφαλο κ.λπ. με αύξηση της πίεσης μπορεί να οδηγήσει σε απότομη πτώση της πίεσης με σοβαρές για τον ασθενή συνέπειες όπως λιποθυμικό επεισόδιο με τραυματισμούς και κατάγματα ή και απότομα σημαντική μείωση της αιμάτωσης ευγενών οργάνων του σώματος (καρδιά και εγκέφαλο) με συνέπεια έμφραγμα ή εγκεφαλικό.

Μύθος 9ος: Η υπέρταση προκαλεί ρινορραγία που αποτελεί άλλωστε μηχανισμό – δικλείδα ασφαλείας, με τον οποίο ο οργανισμός προστατεύεται από την υπέρταση (ανοίγει η μύτη για να φύγει το περισσευούμενο αίμα και έτσι γλυτώνεις το εγκεφαλικό). Σε αυτές τις περιπτώσεις απαιτείται επείγουσα αντιμετώπιση της υπέρτασης.

Αλήθεια: Αυτό είναι μύθος ολκής που δυστυχώς συντηρείται και από μερικούς γιατρούς και κυρίως ωτορινολαρυγγολόγους οι οποίοι σπεύδουν να δώσουν χάπια για να κατεβάσουν την πίεση πριν ακόμη αντιμετωπίσουν την ρινορραγία με ταμπονάρισμα της μύτης. Στο σύνολο σχεδόν των περιπτώσεων, η ρινορραγία προέρχεται από κάποιο τοπικό αίτιο όπως ρινίτιδα, ξηρότητα του βλεννογόνου της μύτης ή συνηθέστερα σε κάποιο κιρσό του ρινικού διαφράγματος.

Όπως είναι στους περισσοτέρους γνωστό από τους κιρσούς των κάτω άκρων, οι κιρσοί είναι διευρυμένες φλέβες που στην προκειμένη περίπτωση ευρίσκονται στην μύτη. Επομένως δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την πίεση μέσα στις αρτηρίες. Άλλωστε το αίμα που προέρχεται από φλέβα ρέει ομαλά σαν ρυάκι ενώ το αίμα που προέρχεται από αρτηρία τινάζεται ρυθμικά σαν πίδακας και αυτή είναι η μόνη περίπτωση που δικαιολογεί επείγουσα αντιμετώπιση της ΑΠ αλλά αυτό συμβαίνει εξαιρετικά σπάνια.

Η αύξηση της ΑΠ είναι το αποτέλεσμα της ανησυχίας που προκαλεί στον άρρωστο η ρινορραγία και όχι το αίτιο της. Γι αυτό και η πίεση επανέρχεται σε λίγο στα φυσιολογικά πλαίσια μόλις το άτομο ηρεμήσει. Δεν είναι λοιπόν λογικό να ισχυρίζεται κανείς ότι η αρτηριακή υπέρταση που αντιστοιχεί στην αυξημένη πίεση του αίματος μέσα στις αρτηρίες μπορεί να προκαλέσει αιμορραγία από κάποια φλέβα αφού οι πιέσεις σε αρτηριακό και φλεβικό δίκτυο (αρτηρίες και φλέβες) είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους.

Μύθος 10ος: Η απότομη αύξηση της ΑΠ σε πολύ υψηλά επίπεδα (>200mmHg η συστολική και >110 mmHg η διαστολική) είναι υπερτασική κρίση και πρέπει να αντιμετωπίζεται επειγόντως με την λήψη συμπληρωματικών φαρμάκων.

Αλήθεια: Αυτή καθεαυτή η τιμή της ΑΠ ή η ταχύτητα ανόδου δεν αποτελούν κριτήρια για να χαρακτηριστεί μία κατάσταση ως επείγουσα. Τέτοιες αυξήσεις μπορούν να συμβούν και σε φυσιολογικά άτομα υπό συνθήκες stress.

Σημασία έχει η μακροχρόνια και όχι η περιστασιακή ρύθμιση της ΑΠ. Η θεραπεία της υπέρτασης δεν είναι όπως δίνουμε μια ασπιρίνη στον πονοκέφαλο. Εν τούτοις είναι συνηθισμένη τακτική, όταν η πίεση βρίσκεται πολύ αυξημένη σε τυχαία μέτρηση με αφορμή κάποιο σύμπτωμα (π.χ. πονοκέφαλο ή ζάλη) να χορηγείται «εκτάκτως» κάποιο αντιυπερτασικό χάπι, συχνά υπογλώσσιο. Η τακτική αυτή δεν είναι σωστή και οφείλεται στην απαρχαιωμένη αντίληψη ότι τα εγκεφαλικά επεισόδια προκαλούνται από ρήξη κάποιας αρτηρίας του εγκεφάλου και αιμορραγία λόγω της απότομης αύξησης της πίεσης. Ο κίνδυνος απ' την υπέρταση είναι μακροχρόνιος και όχι στιγμιαίος.

Με τα χρόνια, η αυξημένη πίεση προκαλεί σκλήρυνση των αρτηριών (αρτηριοσκλήρυνση) και στένωση του αυλού τους από την προοδευτική εναπόθεση χοληστερίνης και ασβεστίου (αθηρωμάτωση). Το αποτέλεσμα είναι τελικά η απόφραξη (θρόμβωση) του αγγείου π.χ. στην καρδιά (οπότε συμβαίνει έμφραγμα) ή στον εγκέφαλο (οπότε συμβαίνει εγκεφαλικό επεισόδιο). Κατά κανόνα, λοιπόν, η υπέρταση δεν προκαλεί αιμορραγία στον εγκέφαλο αλλά θρομβωτικό εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο είναι αποτέλεσμα μακροχρόνιας και όχι απότομης αύξησης της πίεσης.

Η χρησιμοποίηση λοιπόν υπογλώσσιων χαπιών για την ταχεία μείωση της πίεσης όχι μόνο δεν ωφελεί, αλλά λόγω της απότομης και μεγάλης πτώσης της πίεσης που προκαλεί μπορεί να ελαττώσει την παροχή αίματος από τις στενωμένες αρτηρίες με αποτέλεσμα έμφραγμα ή εγκεφαλικό επεισόδιο, ιδίως σε ηλικιωμένους ή αρρώστους με αρτηριοσκλήρυνση. Γενικά, υπογλώσσια φάρμακα δε χρησιμοποιούνται στην υπέρταση, αλλά μόνο στη στηθάγχη (πόνος στο στήθος από ισχαιμία της καρδιάς).

Επείγουσα αντιμετώπιση της πίεσης απαιτείται μόνο σε σπάνιες και σοβαρές καταστάσεις στις οποίες χρειάζεται νοσηλεία στο νοσοκομείο. Στις περιπτώσεις όμως αυτές, όπως έχουμε ήδη πει, η μεγάλη αύξηση της πίεσης συνήθως συνοδεύεται από πόνο στο στήθος ή δυσκολία στην αναπνοή, απώλεια προσανατολισμού ή και άλλα σοβαρά συμπτώματα, οπότε η κατάσταση χρειάζεται άμεση αξιολόγηση από γιατρό. Γι αυτό μην πανικοβάλλεστε αν διαπιστώσετε ότι αυξήθηκε η πίεσή σας.

Συνήθως η αύξηση είναι παροδική και πολλές φορές οφείλεται σε κάποιο άλλο πρόβλημα που προκαλεί αναστάτωση. Επαναλάβετε τη μέτρηση λίγο αργότερα και αν δείτε ότι αυτή επιμένει, συμβουλευτείτε τον γιατρό σας.

Μύθος 11ος: Υπάρχει μια μορφή αύξησης της ΑΠ η καλούμενη «Νευροπίεση», που είναι λιγότερο επικίνδυνη από την πραγματική υπέρταση και που ούτως ή άλλως δεν μπορεί να την ελέγξει κανείς επειδή εξαρτάται από μη ελεγχόμενους εξωτερικούς παράγοντες όπως συγκίνηση, οργή, φόβο, θυμό κ.λπ.

Αλήθεια: Είναι δυστυχώς από παλιά πολύ διαδεδομένη η πλάνη ότι η ιδιοπαθής υπέρταση που δεν μπορεί να αποδοθεί σε συγκεκριμένο αίτιο, σχετίζεται με το νευρικό σύστημα. Έτσι γεννήθηκε ο όρος «νευροπίεση», που ακόμη και σήμερα επιβιώνει μεταξύ του κοινού αλλά καμιά φορά και μεταξύ των γιατρών. Όπως έλεγε ο John Kennedy, 35ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, (1917-1963) «πάρα πολύ συχνά απολαμβάνουμε την άνεση του να εκφράζουμε γνώμη χωρίς να μπαίνουμε στον κόπο να σκεφθούμε». Οι θιασώτες λοιπόν της «νευροπίεσης» με τον όρο αυτό υπαινίσσονται την αυξημένη πίεση που είναι απολύτως εξαρτημένη από την ψυχολογική κατάσταση του ατόμου.

Έχουμε όμως, πολλές φορές μέχρι τώρα αναφέρει, ότι σε όλα γενικώς τα άτομα είτε είναι υπερτασικά είτε όχι, έντονες συγκινησιακές καταστάσεις είναι δυνατόν να αυξήσουν σημαντικά την αρτηριακή πίεση π.χ. σε ένα φυσιολογικό άτομο που οδηγεί και πατάει φρένο για να μην κτυπήσει ένα πεζό που βρέθηκε ξαφνικά μπροστά του, η πίεση μπορεί να φθάσει στο 230 mmHg. Ο κίνδυνος όμως από την υπέρταση εξαρτάται αποκλειστικά από το ύψος της πίεσης σε συνθήκες ηρεμίας και όχι στις περιστασιακές συνθήκες stress.

Η συγκινησιακή επίδραση στην αρτηριακή πίεση ισχύει για όλα τα άτομα είτε έχουν είτε δεν έχουν υπέρταση, αλλά όταν κανείς χαρακτηρισθεί σαν υπερτασικός με βάση τα σωστά κριτήρια, ο κίνδυνος εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από το ύψος της αρτηριακής πίεσης σε συνθήκες ηρεμίας και από την συνύπαρξη και άλλων παραγόντων κινδύνου όπως το κάπνισμα, ο διαβήτης, η υπερχοληστεριναιμια, η παχυσαρκία κ.λπ. Επομένως αθώα πίεση του τύπου της «νευροπίεσης» δεν υπάρχει. Ο όρος είναι παραπλανητικός.

Συνεπώς τα ηρεμιστικά δεν έχουν άμεση τουλάχιστον θέση σαν φαρμακευτική αγωγή στην αντιμετώπιση της αυξημένης πίεσης. Τα ηρεμιστικά είναι χρήσιμα σε άτομα με άγχος ή κρίσεις πανικού είτε έχουν είτε δεν έχουν υπέρταση

Μύθος 12ος: Σε ελαφρές περιπτώσεις υπέρτασης αρκεί η χορήγηση ορισμένων φαρμάκων π.χ. διουρητικών δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα.

Αλήθεια: Όπως μία γυναίκα δεν μπορεί να είναι «ολίγον μόνον έγκυος», έτσι και ένα άτομο δεν μπορεί να είναι «ολίγον υπερτασικό» και να παίρνει μόνο πού και πού φάρμακα για την πίεση. Με άλλα λόγια ένα άτομο ή είναι υπερτασικό ή δεν είναι. Εάν είναι υπερτασικό πρέπει να παίρνει φάρμακο έστω και σε πολύ μικρή δόση (εάν έχει ελαφρά υπέρταση) τόσο συχνά όσο χρειάζεται για να εξασφαλίζεται καθημερινή δράση του φαρμάκου σε 24ώρη βάση.

Η διάρκεια δράσης των περισσότερων αντιυπερτασικών φαρμάκων είναι περίπου 24 ώρες και σε καμιά περίπτωση δεν φθάνει τις 48 ώρες. Ακόμα και με τα φάρμακα με τη μεγαλύτερη διάρκεια δράσης, αν χορηγούνται μέρα παρά μέρα η υπέρταση δεν θα καλύπτεται επαρκώς τις μισές ημέρες της εβδομάδας.

Γι' αυτό τα αντιυπερτασικά φάρμακα χορηγούνται πάντα καθημερινά. Αν το άτομο δεν είναι υπερτασικό τότε δεν χρειάζεται να παίρνει αντιυπερτασικά φάρμακα . Το γεγονός ότι σε ορισμένα άτομα ο γιατρός έχει συστήσει κάποιο διουρητικό δυο ή τρεις φορές την εβδομάδα οφείλεται στο ότι η χορήγηση του φαρμάκου αυτού δεν σχετίζεται με την υπέρταση αλλά με την αντιμετώπιση συνυπάρχοντος προβλήματος όπως π.χ. η καρδιακή ανεπάρκεια.

Μύθος 13ος: Στους ηλικιωμένους η ΑΠ δεν πρέπει να ελαττώνεται όταν είναι αυξημένη επειδή τα διάφορα όργανα όπως ο εγκέφαλος και οι νεφροί έχουν συνηθίσει να λειτουργούν με την συγκεκριμένη πίεση.

Αλήθεια: Η πίεση θα πρέπει να ελαττώνεται όταν είναι αυξημένη αλλά όχι απότομα. Η σταδιακή μείωση της ΑΠ όταν είναι αυξημένη ελαττώνει στους ηλικιωμένους το κίνδυνο από καρδιαγγειακά νοσήματα σε βαθμό μεγαλύτερο από όσο στους νέους.

Μύθος 14ος: H μείωση του σωματικού βάρους είναι αρκετή για τον έλεγχο της ΑΠ.

Αλήθεια: Η παχυσαρκία σαφώς και σχετίζεται με υψηλή πίεση αλλά η μείωση του σωματικού βάρους από μόνη της δεν εξασφαλίζει πλήρη έλεγχο της πίεσης. Παρ όλα αυτά μπορεί να μειώσει την πίεση σε κάποιο βαθμό, μπορεί να μειώσει τις ανάγκες σε φάρμακα αλλά και σε περιπτώσεις οριακής υπέρτασης μπορεί να επαναφέρει την πίεση στα φυσιολογικά επίπεδα.

Μύθος 15ος: Η υπέρταση είναι νόσος των ηλικιωμένων

Αλήθεια: Όχι, η υπέρταση μπορεί να εμφανισθεί σε οποιαδήποτε ηλικία ακόμη σε παιδιά και εφήβους. Βεβαίως όσο αυξάνει η ηλικία τόσο αυξάνει και το ποσοστό των υπερτασικών.

Μύθος 16ος: Το κρασί κατεβάζει την πίεση και κάνει καλό στην υπέρταση

Αλήθεια: Η περιεκτικότητα του κόκκινου κρασιού σε οινόπνευμα και αντιοξειδωτικές ουσίες βελτιώνει την λειτουργικότητα του ενδοθηλίου και μειώνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακών νοσημάτων Όμως η πρόσληψη οινοπνεύματος σε υπερτασικά άτομα μπορεί να αυξήσει την αρτηριακή πίεση. Για τον λόγο αυτό όσοι υπερτασικοί πίνουν θα πρέπει να μειώσουν δραματικά την λήψη οινοπνεύματος και όσοι δεν πίνουν δεν θα πρέπει να το αρχίσουν.

Μύθος 17ος: Αν αρχίσεις φάρμακα για υπέρταση πρέπει να τα παίρνεις δια βίου και δεν μπορείς πια να τα διακόψεις.(Μύθος εν μέρει)

Αλήθεια: Η έναρξη της φαρμακευτικής αγωγής αποφασίζεται από τον ιατρό είτε αν η πίεση από την αρχή είναι πολύ υψηλή είτε γιατί στο χρονικό διάστημα των τριών περίπου μηνών που συνεστήθη στον ασθενή να αλλάξει τρόπο ζωής με απώλεια βάρους και περιορισμό στην κατανάλωση αλατιού δεν επετεύχθη η επιθυμητή ρύθμιση της πίεσης.

Εάν τώρα στο μέλλον κάποιος παχύσαρκος και με κακές διατροφικές συνήθειες ασθενής, που παίρνει θεραπεία για υπέρταση, αποφασίσει να αλλάξει τρόπο ζωής μειώνοντας σημαντικά το βάρος του και αποφεύγοντος το αλάτι, είναι δυνατόν αυτός ο ασθενής τώρα να μην έχει ανάγκη αντυπερτασικής αγωγής.

Μύθος 18ος: Τα αντιυπερτασικά φάρμακα έχουν πολλές παρενέργειες (Μύθος εν μέρει)

Αλήθεια: Κανένα φάρμακο δεν είναι τελείως απαλλαγμένο από ανεπιθύμητες ενέργειες και αυτό μπορεί κανείς εύκολα να το διαπιστώσει αν ανατρέξει στο μακρύ κατάλογο των παρενεργειών που αναφέρονται στο prospectus που συνοδεύει την συσκευασία του φαρμάκου.

Πρέπει να γνωρίζετε ότι φάρμακο που δεν έχει παρενέργειες δεν έχει και ενέργειες. Έτσι λοιπόν και τα αντιυπερτασικά φάρμακα έχουν ανεπιθύμητες ενέργειες που θα πρέπει να τις γνωρίζουν οι ασθενείς ώστε αν εμφανιστούν να τις συζητήσουν με τον γιατρό τους ο οποίος και θα κρίνει αν το φάρμακο πρέπει να διακοπεί ή να αντικατασταθεί με κάποιο άλλο. Η αλήθεια πάντως είναι ότι τα σήμερα με την πρόοδο της τεχνολογίας και της επιστήμης τα καινούργια φάρμακα έχουν πολύ λιγότερες παρενέργειες από ότι τα παλιότερα.

Μύθος19ος: Από την ώρα που παίρνεις αντιυπερτασική αγωγή δεν υπάρχει λόγος να ελέγχεις την πίεση

Αλήθεια: Η ρύθμιση της πίεσης είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί. Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως, όπως ανεφέρθη προηγούμενα, το ποσοστό των ρυθμισμένων υπερτασικών δεν υπερβαίνει το 20-30%. Ένας από τους βασικότερους λόγους είναι η μη συμμόρφωση του ασθενούς με την αγωγή και ιδία όταν αυτός λαμβάνει και άλλα φάρμακα (ξεχνάει ή αρνείται να πάρει τα φάρμακά του).

Επομένως και ο ασθενής που βρίσκεται υπό αντιυπερτασική αγωγή πρέπει συστηματικά (τουλάχιστον 1-2 φορές το 15νθήμερο) να μετράει την πίεσή του.

NEWSLETTER

Κάντε εγγραφή στο Newsletter μας, για να ενημερώνεστε για τα τελευταία μας νέα, άρθρα και δημοσιεύσεις.

ΩΡΑΡΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ       09:00 - 13:00
18:00 - 21:00
ΣΑΒΒΑΤΟ 10:00 - 12:30

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

  Ναυπλίου 23
    Άργος, Τ.Κ. 21200

  Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

  Ιατρείο: 2751025786

  Fax: 2751024649

  Κινητό: 6944846248